افسوس
و به خود میگویید دانشمند!
معنی خنده هایم را
دلهره ی چشمانم را
لرزش دستانم را
و پشت همه ی این ها،
به خدا احساسی گمنام در چهره ام موج میزند!
کاش برای یک لحظه بدون تنفر نگاهم کنید...
کاش برای یک لحظه تصور کنید که من هم،
درست مثل شما،
انسانم!
انسانم و سرشار از احساس.
کاش ثانیه ای از لحظات پر دانشتان را،
جای دینامیک و سینتیک،
جای مشتق گرفتن از توابع،
با عشق به چشمانم نگاه کنید،
و مشتق احساساتم را بگیرید!
از شما نمیخواهم عادت هایتان را کنار بگذارید،
ولی قسم به قداست خورشید؛
که مرا به ترک عادت وا ندارید!
مرا به سکوت و جدیت تشویق نکنید!
مرا به تنهایی انس ندهید!
من بدون خنده و عشق زنده نمی مانم،
من تحمل سرمای این اعداد گنگ را ندارم،
تنهایی ذره ذره ی وجودم را می مکد!
من به استحکام شاخه ی گل سرخ
و عمق ریشه اش در خاک می نگرم!
به زیبایی لطیف و شکفته ی صورتش،
که از شوق و شور و نشاط،
چنان سرخ شده است،
که تمام سرخی های جهان را خجل میکند!
اما نه...
سرخی عشقی که در دل من موج میزند،
حتی از این رز وحشیانه تر است!
کاش کسی میان شما میدانست،
کاش دانشمندی بود که میفهمید!
چه طور میتوانی قفسی باشی
و پرنده ی وحشی دلت را مهار کنی؟
پرنده ای که به افسون سرخ مبتلاست!
چه طور میتوانی چون میله های سرد و آهنین،
بال های آن پرنده ی مرموز را زخمی کنی؟
پرنده ای که خود را متعلق به جای دیگری میداند!
چرا باید پرنده ای را مهار کنم،
که پروازش مرا به اوج میرساند؟!
نه نمیدانید!
نه نمیفهمید!
فقط شما را به خدا قسم، بگذارید زندگی کنم!
سوال هایم را در دل نگه میدارم،
چون شما انکارش نمیکنم!
من پرنده ام را،
نگاهم را،
دستانم را،
احساسم را،
و سوال هایم را
فقط به پرنده اش میسپارم
تا با چشمانش پاسخ نگاه دلهره آمیزم را بدهد،
با دستانش، سردی دستانم را مهار کند،
و با احساسش پر پرواز پرنده ام شود!
چون او تنها کسیست
که دانشمند نیست
ولی حضورش کافیست
تا دیگر سوالی در دلم باقی نماند!
یه خردادی ام با تموم خصوصیات خردادی ها,یه وقت آروم یه وقت طوفانی یه وقت مهربون یه وقت عصبانی .............. همه ی این خصوصیات رو دارم به اضافه اینکه عاشقم....